Այդ երեկոյի լռությունը չբեկանեցին նույնիսկ քաղաքի աղմուկին սովոր ականջները։ Բայց այն, ինչ պիտի տեղի ունենար ընդամենը մի քանի վայրկյանի ընթացքում, կտրուկ փոխեց ամեն ինչ․ սովորական ճանապարհը վերածվեց այնպիսի տեսարանի, որ դեռ երկար պիտի ծանրանա բոլոր ներկաների հիշողության վրա։
Ականատեսը, որի խոսքերը ցնցում են անգամ այն մարդկանց, ովքեր երբեք նման դեպքի ականատես չեն եղել, պատմում է՝ ամեն ինչ սկսվեց մի աննշան վեճից։ Ընկերները վերադարձում էին երեկոյան հանդիպումից։ Մթությունն արդեն խտացել էր, ու թաց ասֆալտը դավաճանաբար փայլում էր լապտերների տակ։
«Հազար անգամ ասացի՝ թող ես քշեմ։ Տեսնում էի՝ նա հոգնած է, տրամադրությունը՝ ընկած, իսկ մեքենան ամբողջովին նրա պատասխանատվության տակ էր։ Բայց նա ժպտաց, ձեռքով արեց, թե ամեն ինչ վերահսկում է։ Այդ ժպիտը հիմա աչքերս առաջ է կանգնած ամեն անգամ, երբ աչքերս փակում եմ», — պատմում է ականատեսը՝ երկար դադար անելիս, կարծես փորձում է նորից չվ переживить այն պահը։
Մեքենան արագ չէր ընթանում, բայց ճանապարհը խաբուսիկ էր։ Արձակուրդից վերադարձող վարորդների հոսքը մեծ էր, լուսարձուների պսպղոցը՝ շփոթեցնող։ Հանկարծ մի բեկոր секундыում ամեն ինչ փոխվել է։ Մի մեքենա, որը դուրս էր եկել հանդիպակաց գոտի, հայտնվել է ուղիղ նրանց առջև՝ անսպասելի, կտրուկ ու անխուսափելի։
«Չգիտեմ՝ ինչու նա չկարողացավ ժամանակին շրջանցել։ Թերևս ուշադրությունն էր թուլացել, կամ գուցե երկրորդ կողմի վարորդը շատ ավելի արագ էր մոտենում, քան մենք կարծում էինք։ Միայն հիշում եմ՝ սուր լույս, ճչացող ձայն, ու հետո՝ ամեն ինչ խավարեց», — ասում է նա՝ զգացնելով, որ այդ պահը դեռ նվաճում է իր հոգեկանը։
Դեպքից հետո ամեն ինչ վերածվել է խառնաշփոթի։ Ականատեսը հիշում է՝ մարդիկ վազում էին տարբեր կողմեր, մեկը փորձում էր զանգահարել շտապօգնություն, մյուսը՝ հանել վարորդին մեքենայից։ Սառը օդի մեջ խառնվել էին ճաքած ապակու փոշին, մետաղի դառը հոտը և մարդկանց անհանգիստ շնչառությունները։ Ժամանակն իր ընթացքը, կարծես, դադարեցրել էր։
«Երբ հասկացա, որ կենդանի եմ, առաջինը նայեցի դեպի վարորդի նստատեղը։ Նրա ձեռքերը դեռ ղեկին էին, բայց աչքերը… աչքերը փակ էին։ Չկար շարժում։ Չկար արձագանք։ Դու չգիտես՝ ինչ է դա, մինչև ինքդ չտեսնես, երբ մարդը, ում հետ դեռ մի քանի րոպե առաջ խոսում էիր, հանկարծ դառնում է լիակատար լռության մարմնացում», — պատմում է նա՝ դժվարությամբ շարունակելով։
Շտապօգնությունը ժամանել է մոտ վեց րոպե անց, բայց ականատեսի խոսքերով՝ այդ վեց րոպեն հավերժություն էր։ Բժիշկները արել են ամեն ինչ, սակայն պարզ էր, որ մեքենայի ղեկին նստած երիտասարդն արդեն չէր արձագանքում։ Մարդիկ մոտենում էին, փորձում էին հասկանալ, թե ինչ է տեղի ունեցել, բայց անհավատալի մթնոլորտը թույլ չէր տալիս որևէ մեկը խոսել բարձր։
«Ես ինձ մեղավոր եմ զգում։ Գիտեմ՝ գուցե ոչինչ չէր փոխվի, բայց եթե նա լսեր ինձ… եթե ես պնդեի… գուցե ամեն ինչ այլ կերպ լիներ։ Այդ մի «թող ես քշեմ» արտահայտությունն այսօր խրվում է իմ մեջ այնպես, ինչպես երբեք չպատկերացրի», — ասում է նա՝ ամուր սեղմելով ձեռքերը։
Այս դեպքը կրկին հիշեցնում է, թե որքան դյուրին է հանձնել կյանքի ղեկը մի պահի տրամադրությանը, հոգնածությանը կամ վստահությանը, որը երբեմն կարող է դառնալ խաբուսիկ։ Ճանապարհը չի ներում թուլությունը, իսկ մեկ սխալը կարող է խլել մի ամբողջ կյանք։ Ականատեսի պատմությունը մնում է որպես տագնապալի նախազգուշացում նրանց համար, ովքեր երբևէ մտածել են՝ «ոչինչ չի պատահի, ես վերահսկում եմ»։ Ինչ-որ դեպքերում հենց այդ միտքն է դառնում ճակատագրի ամենասարսափելի սխալը։
Դեպքը դեռ հետաքննվում է, բայց մի բան արդեն պարզ է՝ այդ գիշեր կյանքը փոխվեց մի քանի վայրկյանում։ Իսկ ականատեսի խոսքերը, լի ցավով ու չասված մեղադրանքով, երկար ժամանակ չեն լքի որևէ մեկին, ով կլսի այս պատմությունը։